ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΟΣΙΟΥ

« – Γέροντα θαῦμα! Οἱ ἀναστενάρηδες πατοῦν στὴ φωτιὰ καὶ δὲν καίγονται – Αὐτὸ θαυμάζεις; Οἱ δαίμονες εἶναι μέσα στὴ φωτιὰ τῆς κολάσεως καὶ δὲν καίγονται αἰῶνες τώρα. Αὐτὸ νὰ θαυμάζεις καὶ ὄχι αὐτοὺς ποὺ πατοῦν λίγο πάνω στὰ κάρβουνα καὶ στὴ στάχτη καὶ δὲν καίγονται. Αὐτὸ ποὺ κάνουν εἶναι δαιμονικὸ καὶ ἀπατεωνία».

«Βλέπεις σὲ ἕνα κατάστημα ἕνα ὡραῖο σκελετὸ γιὰ τὰ γυαλιά σου καὶ τὸν ἐπιθυμεῖς. Ἂν δὲν τὸν ἀγοράσεις, ἀφήνεις τὴν καρδιά σου στὸ κατάστημα. Ἂν τὸν ἀγοράσεις, κρεμᾶς τὴν καρδιά σου ἀπὸ τὸν σκελετὸ ποὺ φορᾶς! Ἰδίως οἱ γυναῖκες εὔκολα κλέβονται. Λίγες εἶναι ἐκεῖνες ποὺ δὲν χαραμίζουν στὰ μάταια τὴν καρδιά τους».

«Ἔγραφε ὁ Γέροντας σὲ φιλόλογο, ποὺ διόρθωνε τὰ κείμενά του, ὅτι πρέπει νὰ συγχω-ρήσει τὰ λάθη του, γιατί μόνο δύο κανόνες ὀρθογραφίας τηροῦσε: Δὲν βάζω περισπωμένη στὸ ὄμικρον, γιατί δὲ μπορεῖ νὰ σταθεῖ στὴν καμπύλη ἐπιφά-νειά του, καὶ στὸ γιῶτα, γιατί δὲν ἀντέχει νὰ τὴν κρατήσει».

– Γέροντα, τί γνώμη ἔχετε γιὰ τὴν τηλεόραση; – Ἡ τηλεόραση δὲν εἶναι καλὸ πρᾶγμα. Θὰ καταστρέψει τὰ παιδιά μας. – Ναὶ Γέροντα, ἀλλὰ ἔχει καὶ μερικὲς καλὲς ἐκπομπές. – Ἐε! Ἔχει κάτι λίγα καλά, ἀλλὰ τὰ ἄσχημα εἶναι τόσα, ποὺ χαλάει καὶ ὅ,τι καλὸ ὑ-πάρχει … – Γιατί Γέροντα; Δὲν τὸ καταλαβαίνω αὐτό. Ἐγὼ διαλέγω τὰ καλά. – Τί νὰ διαλέξεις, βρὲ παιδάκι μου; Χαμένα πράγματα … – Πάλι δὲν καταλαβαίνω, Γέροντα! – Βρὲ παιδάκι μου ! Τί νὰ σοῦ πῶ; Δὲ μοῦ λές! Ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι; – Ἀπὸ τὴν Ἰβήρων … Κουραστήκαμε … – Πεινᾶς; Ἂν σοῦ βάλω μιὰ ὀμελέτα, θὰ τὴ φᾶς; – Ναί, Γέροντα, γιατί πεινάω! – Δὲ μοῦ λές! Ἂν σοῦ βάλω μέσα στὴν ὀμελέτα μιὰ κουτσουλιά, θὰ τὴ φᾶς ; – Ὄχι Γέροντα … – Ἔτσι εἶναι καὶ μὲ τὴν τηλεόραση. Κατάλαβες τί γίνεται;

– Γέροντα, νιώθω μεγάλη ἀνασφάλεια, ἔχω ἄγχος. – Ἀσφαλίσου, βρὲ παιδάκι μου, στὸ Θεό. Μόνο τὴν ἀσφάλεια τοῦ αὐτοκινήτου ξέρεις; Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀσφάλεια ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη στὸ Θεό; Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐμπιστεύεται τὸν ἑαυτό του στὸ Θεό, δέχεται συνέχεια ἀπὸ τὸ Θεὸ βενζίνη “σοῦπερ” … καὶ τὸ πνευματικό του ὄχημα δὲν σταματάει ποτὲ∙ τρέχει συνέχεια.

«Ὅταν ἔχουμε κάποια ἀναπηρία, ἂν κάνουμε ὑπομονὴ καὶ δὲν γκρινιάζουμε, τότε ἔχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί ὅλοι οἱ ἀνάπηροι ἀποταμιεύουν. Ἕνας κουφὸς ἔχει τσὲκ στὸ Ταμιευτήριο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ κουφὸ αὐτί, ἕνας τυφλὸς ἀπὸ τὸ τυφλὸ μάτι, ἕνας κουτσὸς ἀπὸ τὸ κουτσὸ πόδι. Εἶναι μεγάλη ὑπόθεση! Ἂν κάνουν καὶ λίγο ἀγῶνα κατὰ τῶν ψυ-χικῶν παθῶν, θὰ ἔχουν νὰ λάβουν καὶ στεφάνια ἀπὸ τὸ Θεό. Βλέπεις, οἱ ἀνάπηροι πο-λέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν καὶ παράσημα…»

«Ἂν δὲν φθάσει κανείς, ὅ,τι κάνει, νὰ τὸ κάνει ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πρὸς τὸ σύνάνθρωπό του, κάνει σπατάλη. Ἂν νηστεύει καὶ ἔχει ὑπερήφανο λογισμό, ὅ,τι κάνει, πά-εἰ χαμένη ἡ νηστεία του. Εἶναι μετὰ σὰν ἕνα τρύπιο ντεπόζιτο ποὺ δὲν κρατάει τίποτε! Ρῖξε νερὸ μέσα σὲ ἕνα τρύπιο ντεπόζιτο∙ σιγά – σιγὰ φεύγει ὅλο…»

«Ξέρει πότε θὰ οἰκονομήσει τὸ πλάσμα Του ὁ Θεός. Βοηθάει μὲ τὸν τρόπο τὴν ὥρα ποὺ χρειάζεται. Πολλὲς φορὲς ὅμως τὸ ἀδύνατο πλάσμα του ἀδημονεῖ, γιατί τὸ θέλει ἐκείνη τὴν ὥρα ποὺ τὸ ζητάει, σὰν τὸ μικρὸ παιδὶ ποὺ ζητάει τὸ κουλούρι ἀπὸ τὴν μάνα του ἄψητο καὶ δὲν κάνει ὑπομονὴ νὰ ψηθεῖ. Ἐμεῖς θὰ ζητᾶμε, θὰ κάνουμε ὑπομονὴ καὶ ἡ κα-λή μας Μητέρα ἡ Παναγία, ὅταν εἶναι ἕτοιμο, θὰ μᾶς τὸ δώσει».

«Ἡ ὑποκρισία εἶναι μεγάλο ἁμάρτημα. Ὅταν ἦταν οἱ “εὐγενικοὶ” Ἄγγλοι στὴν Αὐστραλία, σοῦ πρόσφεραν κάτι καὶ σὲ εὐχαριστοῦσαν, ἐπειδὴ τὸ δεχόσουν. Φαινόταν ὅτι εἶχαν ξεπεράσει καὶ τὸν Ἀββᾶ Ἰσαάκ. Οἱ ἴδιοι ὅταν ἔβγαιναν ἔξω σκότωναν κάνα δύο ἰθαγενεῖς».

«Ἡ ψυχὴ πρέπει νὰ καθαρίζεται καὶ νὰ μειώνει τὰ θελήματά της. Ὅπως κάνουν οἱ Ἄμερικάνοι, ποὺ ὅταν θέλουν νὰ στείλουν ἕναν πύραυλο ἀπὸ τὴ γῆ στὸ διάστημα, κάνουν ἀντίστροφη μέτρηση, 10, 9, 8, 7, 6, …1, 0 καὶ ἐκτοξεύουν τὸν πύραυλο. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς νὰ φτάσουμε στὸ μηδὲν καί, χωρὶς νὰ ἔχουμε δικό μας θέλημα, μποροῦμε νὰ ὑψωθοῦμε».

«Οἱ ταπεινοὶ μοιάζουν μὲ τὰ ἀηδόνια ποὺ κρύβονται στὶς λαγκαδιὲς καὶ σκορπᾶνε ά-γαλλίαση στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων μὲ τὰ γλυκοκελαδήματά τους, δοξολογῶντας τὸ Δημιουργὸ τοῦ κόσμου μέρα – νύχτα, ἐνῷ οἱ ὑπερήφανοι κάνουν ὅπως μερικὲς φλύαρες κότες ποὺ ξεκουφαίνουν τὸν κόσμο μὲ τὰ κακαρίσματα, λὲς καὶ τὸ αὐγό τους εἶναι ἴσια μὲ τὸν πλανήτη μας μεγάλο».

«Πρὶν ἀρχίσουμε ὁποιαδήποτε δουλειὰ πνευματική, νὰ πετάξουμε τὴ δικιά μας ἰδέα στὰ σκουπίδια, ἀφοῦ τὴ σιχαθοῦμε, διότι ἀλλιῶς, ὅ,τι κι ἂν κάνουμε, θὰ τὰ ἑρμηνεύσουμε μὲ τό “Ἔγω – λεξικό μας” καὶ θὰ τὰ κάνουμε λίπος γιὰ τὸν σαρκικὸ ἑαυτό μας καὶ θὰ αὐξάνουμε συνέχεια τὴν πνευματικὴ ἀναισθησία μὲ τήν “παχυχοιρινοδερμία” μας».

« – Γέροντα, πῶς πρέπει νὰ προσεύχομαι; – Νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι εἶσαι μικρὸ παιδὶ καὶ ὁ Θεὸς πατέρας σου. Ἄρχισε νὰ τοῦ γύρεύεις. Ἂν τοῦ γυρέψεις καὶ τίποτα χαζὰ πράγματα, μὴ στενοχωρηθεῖς, δὲν θυμώνει… Θὰ σοῦ δώσει ὅ,τι εἶναι καλύτερο γιὰ σένα. Εἶναι ὅπως ἕνα παιδὶ ποὺ ζητάει ἀπὸ τὸν πατέρα του νὰ τοῦ ἀγοράσει μηχανάκι, γιατί πιστεύει ὅτι μεγάλωσε, καὶ ὁ πατέρας του, ἐπειδὴ φοβᾶται μήπως πάθει τὸ παιδί του κανένα κακό, μπορεῖ νὰ ἀργήσει, ἀλλὰ στὸ τέλος του ἀγοράζει αὐτοκίνητο».

« – Γέροντα, πῶς πρέπει νὰ προσεύχομαι γιὰ τοὺς νεκρούς; – Ἐσὺ πῶς προσεύχεσαι ; – Νά, λέω Γέροντα ‘’Κύριε ἀνάπαυσον τὸν δοῦλο σου Δημήτριο’’ – Ναί, καλὰ λές. Μπορεῖς ὅμως νὰ πεῖς καί το: ‘’Κύριε ἀνάπαυσον τὸν δοῦλον σου Δημήτριον καὶ ὅλους τοὺς Δημητρίους ‘’. Πάει ποὺ πάει τὸ λεωφορεῖο, ἂς μὴ πάει ἄδειο».

«Πρέπει νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους. Οἱ καημένοι εἶναι ὑπόδικοι καὶ ἅμα τοὺς δώσει κανεὶς μιὰ πορτοκαλάδα τοὺς βγάζει ἀπὸ τὰ σίδερα».

« – Γέροντα, τὸ βράδυ ποὺ ἔρχομαι ἀπὸ τὴ δουλειὰ νυστάζω καὶ δὲν ἔχω ὄρεξη νὰ κάνω τίποτα∙ οὔτε ἀπόδειπνο. Τί νὰ κάνω; – Οἱ στρατιῶτες, ὅταν εἶναι κουρασμένοι, κοιμοῦνται. Ὅμως πρὶν κοιμηθοῦν, ρίχνουν μερικὲς ριπὲς στὸν ἀέρα, γιὰ νὰ συνειδητοποιεῖ ὁ ἐχθρὸς ὅτι βρίσκονται ἔξω καὶ δὲν ἀστειεύονται. Ἀφοῦ ρίξουν μερικὲς ριπές, πέφτουν γιὰ ὕπνο. Τὸ ἴδιο νὰ κάνεις καὶ σὺ∙ νὰ ρίχνεις καμιὰ ματιὰ σὲ κανένα βιβλίο, νὰ λὲς λίγο τὴν εὐχὴ καὶ νὰ ξαπλώνεις μετά».

«Στὸ Ἅγιον Ὅρος ἔκαναν κάπου λιτανεία γιὰ τὴν ἀνομβρία καὶ ἀντὶ νὰ βρέξει, ἔπιασε πυρκαγιά! Δὲν γίνεται λιτανεία σὰν νὰ κάνουμε περίπατο. Θέλει νὰ πονέσουμε».

«Αὐτὸς ποὺ κάνει τὴν ἐργασία ποὺ χρειάζεται, γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν ἑαυτό του, μοιάζει μὲ αὐτὸν ποὺ σκάβει βαθιὰ καὶ βρίσκει μέταλλα στὸ βάθος τῆς γῆς. Ὅσο βαθύτερα προχωράει στὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του, τόσο χαμηλότερα βλέπει τὸν ἑαυτό του καὶ τα-πεινώνεται ἀλλὰ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, τὸν ἀνεβάζει συνέχεια… Ἐνῷ αὐτὸς ποὺ δὲν κάνει αὐτὴ τὴν ἐργασία, καλύπτει συνέχεια τὰ σκουπίδια του…».

« – Πρόσεξε∙ μὴ διαβάζετε περιττὰ πράγματα τὶς ἐλεύθερες ὧρες σας… Ἀπὸ τὸ τί διαβά-ζει κανεὶς θὰ καταλάβεις τὴν πνευματική του κατάσταση. Ἂν εἶναι πολὺ κοσμικός, θὰ διάβάζει περιοδικὰ αἰσχρά. Ἂν εἶναι λίγο κοσμικός, θὰ διαβάζει λιγότερο βρώμικα ἢ ἐφημερίδες. Ἂν θρησκεύει, θὰ διαβάζει θρησκευτικὰ ἔντυπα ἢ πατερικὰ κ.ο.κ.».

«Τὸ ἀπερίσπαστο καὶ τὸ ἀμέριμνο φέρνουν τὴν ἐσωτερικὴ ἡσυχία καὶ τὴν πνευματικὴ ἐπιτυχία… Ὅταν ὑπάρχει πολὺς περισπασμός, ὑπάρχουν πολλὰ πνευματικὰ παράσιτα καὶ ὁ πνευματικὸς ἀσύρματος δὲν ἐργάζεται μὲ σήματα καλά».