ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΟΣΙΟΥ

«Ὁ ἄνθρωπος πετᾶ πνευματικὰ μὲ δύο φτεροῦγες∙ μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ θέλη-ση τὴ δική του. Ὁ Θεὸς τὴ μιὰ φτερούγα – τὴ δική Του τὴ θέληση – μᾶς τὴν ἔχει κολλήσει μόνιμα στὸν ὦμο μας. Ἀλλὰ γιὰ νὰ πετάξουμε πνευματικά, πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ κολλή-σουμε στὸν ἄλλο ὦμο τὴ δική μας τὴ φτερούγα, τὴν ἀνθρώπινη θέληση».

« – Γέροντα, πῶς πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἀντρόγυνο μεταξύ τους; – Παντρέψου ἐσὺ καὶ τὰ λέμε. – Δὲν κάνει ἀπὸ τώρα; – Νὰ ἔχουν : α) … β) … γ)… καὶ καλὴ φαγωμάρα μεταξύ τους (σ.σ. Δηλαδὴ νὰ προ-σπαθεῖ ὁ καθένας νὰ παίρνει μὲ χαρὰ τὰ βάρη πάνω του καὶ νὰ ξεκουράζει τὸν ἄλλο )».

«- Ἔρχονται μερικὲς κοπέλες, οἱ καημένες, τραυματισμένες. Ζοῦν ἄτακτα μὲ νέους, δὲν καταλαβαίνουν πὼς ὁ σκοπός τους δὲν εἶναι καθαρὸς καὶ σακατεύονται (καὶ ρωτᾶνε ): – Τί νὰ κάνω πάτερ; – Ὁ ταβερνιάρης (τὶς λέω) ἔχει φίλο τὸ μπεκρῆ, ἀλλὰ γαμπρὸ δὲν τὸν κάνει στὴν κόρη του. Νὰ σταματήσετε τὶς σχέσεις. Ἂν σᾶς ἀγαποῦν πραγματικά, θὰ τὸ ἐκτιμήσουν. Ἂν σᾶς ἀφήσουν, σημαίνει ὅτι δὲν σᾶς ἀγαποῦν καὶ θὰ κερδίσετε χρόνο».

«Κάθε θλίψη νὰ τὴν ὑπομένετε μὲ χαρά. Οἱ θλίψεις ποὺ μᾶς προκαλοῦν οἱ ἄνθρωποι πιὸ γλυκὲς ἀπὸ ὅλα τὰ σιρόπια ποὺ μᾶς προσφέρουν ὅσοι μᾶς ἀγαποῦν».

«Οἱ θλίψεις καθαίρουν καὶ λαμπικάρουν τὸν ἄνθρωπο. Περνᾶνε καὶ τὴν εὐχή ‘’Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ‘’. Ὁ μακάριος ὁ παπα-Τύχων ἔλεγε ὅτι τό ‘’Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ‘’ 100 δρχ. τό ‘’Δόξα τῷ Θεῷ ‘’1000 δρχ. Τὸ πρῶτο εἶναι μιὰ ἀνάγκη ποὺ αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος καὶ θέλει – δὲ θέλει πρέπει νὰ τὸ ζητήσει, ἐνῷ τὸ δεύτερο εἶναι ἄσκηση∙ ὑποφέρει καὶ δοξο-λογεῖ τὸ Θεό».

«Μοῦ ἔλεγε ἕνας νέος ὅτι πῆγε στὴν Πάτμο νὰ προσκυνήσει καὶ ὁ πειρασμός του ἔστη-σε ἐκεῖ μιὰ παγίδα. Καθὼς προχωροῦσε, μιὰ τουρίστρια ὅρμησε καὶ τὸν ἀγκάλιασε. Αὐτὸς τὴν ἔσπρωξε πέρα καὶ εἶπε: – Χριστὲ μοῦ ἦρθα νὰ σὲ προσκυνήσω∙ δὲν ἦρθα γιὰ ἔρωτα καὶ ἔφυγε. Τὸ βράδυ στὸ ξε-νοδοχεῖο, τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε τὴν προσευχή του, εἶδε τὸ Χριστὸ μέσα στὸ Ἄκτιστο Φῶς. Εἴδατε μὲ ἕνα σπρώξιμο τί ἀξιώθηκε; Ἄλλος, χρόνια ἀγωνίζεται καὶ κάνει ἄσκηση με-γάλη, καὶ ἂν ἀξιωθεῖ κάτι τέτοιο! Καὶ αὐτὸς εἶδε τὸ Χριστό, μόνο γιατί ἀντέδρασε στὸν πειρασμό».

«Μετὰ τὴ Σταύρωση δόθηκε σ΄ ὅλους ἡ δυνατότητα νὰ ἔχουν θεῖο φωτισμό, βαπτισθή-καμε στὸ ὄνομά Του. Τὴ μπρίζα τὴν ἔχει συνέχεια βαλμένη… Τώρα ἐμεῖς γινόμαστε αἰτία νὰ μὴν περνάει τὸ ρεῦμα τῆς Θείας Χάριτος, γιατί ἀφήνουμε τὰ καλώδιά μας σκουριασμένα».

« – Ρώτησα μιὰ φορὰ ἕναν Ἀμερικάνο ποὺ ἦρθε στὸ Καλύβι: – Τί κατόρθωμα κάνατε σὰν ἔθνος μεγάλο ποὺ εἶστε; – Πήγαμε στὸ φεγγάρι! – Πόσο μακριὰ εἶναι; – Ἂς ποῦμε μισὸ ἑκατομμύριο χιλιόμετρα! – Πόσα ἑκατομμύρια ξοδέψατε νὰ πᾶτε στὸ φεγγάρι; – Ἀπὸ τὸ 1950 μέχρι τώρα ἔχουμε ξοδέψει ποταμοὺς δολλαρίων! – Στὸ Θεὸ πήγατε; Πόσο μακριὰ εἶναι ὁ Θεός; – Ὁ Θεὸς εἶναι πολὺ μακριά! – Ἐμεῖς ὅμως μ’ ἕνα παξιμάδι πᾶμε στὸ Θεό!»

« – Πολλοί, ἐνῷ ἔχουν προβλήματα ποὺ τὰ προκάλεσαν οἱ ἁμαρτίες τους, δὲν πηγαίνουν στὸν πνευματικό, ἀλλὰ καταλήγουν νὰ ἐξομολογοῦνται στοὺς ψυχολόγους. Λένε τὸ ἱστορικό τους… καί, ἂν ἔχουν νὰ περάσουν ἕνα ποτάμι, τοὺς ρίχνουν μέσα καὶ ἢ πνίγο-νται ἢ βγαίνουν, ἀλλὰ ποῦ βγαίνουν… Ἐνῷ, ἂν πᾶνε νὰ ἐξομολογηθοῦν στὸν πνευμα-τικό, θὰ περάσουν στὴν ἄλλη ὄχθη ἀπὸ τὴ γέφυρα ἄνετα…»

«Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας ἔχουμε πολλοὺς ποὺ ταράσσουν τὴ Μητέρα Ἐκκλησία. Ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι μορφωμένοι ἔπιασαν τὸ δόγμα μὲ τὸ μυαλὸ καὶ ὄχι μὲ τὸ πνεῦμα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὅσοι εἶναι ἀγράμματοι ἔπιασαν καὶ αὐτοὶ τὸ δόγμα μὲ τὰ δόντια, γι’ αὐτὸ τρίζουν τὰ δόντια, ὅταν συζητοῦν ἐκκλησιαστικὰ θέματα… Καλᾶ εἶναι τὸ πο-τάμι νὰ μὴν εἶναι πολὺ ὁρμητικό, γιατί παίρνει σβάρνα κούτσουρα, πέτρες, ἀνθρώπους, ἀλλὰ οὔτε βέβαια καὶ πολὺ ρηχό, γιατί θὰ κάθονται κουνούπια».

« – Τὸ μυαλὸ κουράζεται πολλὲς φορὲς χρόνια ὁλόκληρα, γιὰ νὰ μάθει μιά – δυὸ ξένες γλῶσσες∙ ἀλλὰ ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ γλῶσσες δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὶς γλῶσσες τῆς Πεντηκοστῆς, ζοῦμε στὴ μεγαλύτερη Βαβυλωνία. Μεγάλο κακὸ εἶναι, ὅταν θεολογοῦμε ξερὰ μὲ τὸ μυαλό μας καὶ τὸ μυαλό μας τὸ παρουσιάζουμε γιὰ Ἅγιο Πνέμα. Αὐτὸ λέγεται ἐγκεφαλολογία, ἡ ὁποία γεννάει τὴ Βαβυλωνία, ἀλλὰ ὅλες οἱ γλῶσσες συμφωνοῦν, γιατί ἕνα εἶναι τὸ Ἀφεντικό τους, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα της Πεντηκοστής, καὶ οἱ γλῶσσες εἶναι πύρινες».

«- Τὸ Πηδάλιο λέγεται πηδάλιο, γιατί ὁδηγεῖ πρὸς τὴ σωτηρία τὸν ἄνθρωπο πότε μὲ τὸν ἕνα καὶ πότε μὲ τὸν ἄλλο τρόπο, ὅπως ὁ καραβοκύρης πάει τὸ πηδάλιο πότε ἀριστερὰ καὶ πότε δεξιά, γιὰ νὰ βγάλει τὸ καράβι στὴν ἀκτή. Ἂν ὁ πνευματικὸς χρησιμοποιεῖ τοὺς κανόνες σάν … κανόνια, καὶ ὄχι μὲ διάκριση, ἀνάλογα μὲ τὸν ἄνθρωπο, μὲ τὴν μετάνοια ποὺ ἔχει κ.λ.π., ἀντὶ νὰ θεραπεύει ψυχὲς θὰ ἐγκληματεῖ».

« – Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, ποὺ ἔχουν ἐλαφρότητα καὶ θέλουν νὰ κάνουν προβολή, “Ἱεραποστολή” , συγκαλοῦν συνέδρια μὲ ἑτεροδόξους, γιὰ νὰ γίνεται ντόρος, καὶ νομίζουν ὅτι θὰ προβάλλουν ἔτσι τὴν Ὀρθοδοξία, μὲ τὸ νὰ γίνουν ταραμοσαλάτα μὲ τοὺς κακοδόξους».

« – Γέροντα, οἱ σύλλογοι εἰρήνης ποὺ ἱδρύονται ἀπὸ διάφορα κράτη βοηθοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο; – Ἐξαρτᾶται. Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ ξεκινοῦν μὲ καλὴ διάθεση. Ἀλλά, ὅταν μαζεύονται τί μάγοι, τί πυρολάτρες, τί Προτεστάντες, ἕνα σωρό, ἄκρη δὲν βρίσκεις, γιὰ νὰ φέρουν εἰρήνη στὸν κόσμο, πῶς νὰ βοηθήσουν; Ὁ Θεὸς νὰ μὲ συγχωρήσει αὐτὰ εἶναι κουρε-λοῦδες τοῦ διαβόλου. Γίνεται εἰρήνη μὲ ἁμαρτωλὸ συνεταιρισμό»;

« – Γέροντα, δὲ φοβηθήκατε ὅταν σᾶς παρουσιάσθηκε ὁ Διάβολος; – Γνώριζα πὼς τὸ ταγκαλάκι, μόνον ὑπεραίρεται, φωνάζει, φουσκώνει, ἴσα νὰ σὲ τρομάζει, στὴν πραγματικότητα εἶναι μόνο ἕνα σκυλὶ ποὺ μόνο γαυγίζει».

«Ἀφήνει ὁ Θεὸς τὸ Διάβολο, γιὰ νὰ παλέψει ὁ ἄνθρωπος. Χωρὶς πάλη δὲ γίνεται χωριό. Ἂν δὲν μᾶς πείραζε ὁ Διάβολος, μπορεῖ νὰ νομίζαμε ὅτι εἴμαστε ἅγιοι. Ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς στὸ Διάβολο νὰ μᾶς χτυπάει μὲ κακία, γιατί μὲ τὸ χτύπημα, ποὺ μᾶς κάνει, διώχνει τὶς σκόνες μας καὶ ξεσκονίζεται ἡ σκονισμένη ψυχή μας».

«Ὁ διάβολος, ὅταν θέλει νὰ πολεμήσει ἕναν ἄνθρωπο, στέλνει πρῶτα ἕνα διαβολάκι “ἀναισθησιολόγο”, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο πρῶτα ἀναίσθητο, καὶ μετὰ πηγαίνει ὁ ἴδιος καὶ τὸν πελεκάει… Ἀλλὰ προηγεῖται ὁ …. “ἀναισθησιολόγος”».

«Ἡ κάθε κοσμικὴ τάξις στὸν Μοναχισμὸ εἶναι καὶ μιὰ μεγάλη ἀταξία πνευματική».

«Οἱ Μοναχοὶ εἶναι οἱ ἀσυρματιστὲς τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς θορύβους, γιὰ νὰ ἔχουν καλὴ ἐπαφὴ μὲ τὸν Χριστό, στὴν προσευχή, γιὰ νὰ βοηθᾶνε».

«Οἱ τσιγκούνηδες ἄνθρωποι εἶναι “κουμπαρᾶδες”. Μαζεύουν γιὰ νὰ τὰ βροῦν ἄλλοι. Χάνουν ἔτσι ἀπὸ τὴν ἀνοησία τους τὸν μισθὸ τῆς ἐλεημοσύνης, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ βοηθήσουν κάποιον δυστυχῆ».